Hartige taal

Eerlijkheid in contact, vanuit je hart

Agenda Trainingen

Waar is de vogel in jou? Over mensen, verbinding en vrijheid

december 18, 2022 -Yvonne Jeucken

Wat is dat toch, met mensen?

Vanochtend observeerde ik ontspannen, met een heerlijke koffie tussen mijn handen, merels,  pimpelmezen en koolmezen in mijn tuin. Continu in beweging om voedsel te vinden. Als mens keek ik naar vogels en onwillekeurig kwam deze vraag in me op. Wat is dat toch met mensen dat ze overal een mening over hebben? Dat ze elkaar commentaar geven, advies geven, zeggen wat je beter zou moeten doen? Alsof we een leefwereld hebben gecreëerd die er alles aan doet om niet in het nu te zijn. ‘Waarom deed je nu weer zo?’ ‘Wil je dat in het vervolg niet meer doen?’ ‘Je zou eens..’

 

Oordelen. Verwachtingen. Pogingen de ander verantwoordelijk te maken voor je geluk

Eindeloze gedachten over verleden en toekomst. Het éen is er niet meer en het ander nog niet. Zo leven wij mensen in een schijnwereld, ieder kijkend door een eigen filter van overtuigingen, zo dicht voor je ogen dat je het niet meer ziet. En juist die onbewuste oordelen en verwachtingen maken je als mens afhankelijk. 

 

Zie dan vogels

Zien wat we doen lukt soms het beste als je je wereldbeeld even radicaal draait. Stel dat ik die vogel toespreek zoals mensen elkaar soms toespreken. De dingen die ouders tegen kinderen zeggen zonder te zien wat ze doen omdat het te dicht voor de neus is. Met een andere blik keek ik naar de voedselzoekende merel en nam de rol aan van een mensenmoedervogel.

‘Waarom deed je nu weer zo?’ ‘Wil je dat in het vervolg niet meer doen?’ ‘Je zou eens..’

‘Dat kan je toch wel éven voor me doen? Na alles wat ik voor je gedaan heb? Doe niet zo flauw!’

Een gedachte experiment dat ik slechts kort vol kon houden. Feitelijk zei ik dingen als: vlieg eens wat efficiënter, zie nou dat het voedsel dáár ligt domkop, man wat maak je je nou druk, je vindt dat eten heus wel. Fladder niet zo overdreven.

 

Als je dit beeld echt laat binnenkomen

Wat zie en voel je dan?  Ik voelde me verbaasd, verward, verdrietig. Over die menselijke ego gewoontes. Omdat ik intens verlang naar mensenvogelijkheid en vogelmenselijkheid. Wat een mooie combinatie zou dat zijn. De creativiteit, empathie en genialiteit van het mensenbrein. Met het besef van vogels dat we er allemaal al bij horen, dat je daar niets voor hoeft te doen. Met het besef van vogels dat we  allemaal onderling verbonden zijn, zoals bomen onzichtbaar onder de grond allemaal met elkaar verbonden zijn. Dat verslaving (aan erkenning of tijdelijk bevredigende gewoontes) zijn ontstaan omdat we vergeten zijn wat vogels en bomen nooit vergeten.

 

Ook schuld is een mensenconcept

Ik kop ‘m er vast in omdat die bal er al een tijdje lag: wiens schuld is dat? Van de ouders? Of de ouders van de ouders? Van de maatschappij, de politiek, de media? En wie is dat dan? Ons zelfbeschermende ego zoekt zo graag een schuldige. Met een hoge prijs. Met het (ver)oordelen van elkaar zetten we onszelf (en de ander) vast, maken we ons afhankelijk, verliezen we verbinding, vrijheid en waardigheid. 

 

Zie hoe alles continu beweegt

Deze koolmees laat dat mij het beste zien. Probeer maar eens een koolmees te fotograferen. Nog geen seconde dat ie niet in beweging is. Alsof die wijze vogel zegt: ik laat me niet vast leggen.

 

Voorbij ideeën van goed en fout is een plek

Graag ontmoet ik je daar, zei Rumi. Dat is de reden waarom ik zo graag vogels observeer. Als ik ‘onder vogels’ ben, voel ik me heel, vrij en stil. Als ik op die plek ben met mensen, dan voel ik hoe liefde en vertrouwen er altijd al was en dat het alleen maar vakkundig en met goede redenen verborgen ligt. Dan wil mijn hart zich om die redenen vouwen. 

 

De confronterende spiegel van bewustzijn in het nu

Schrik je van de spiegel?  Zien hoe het met je gaat kan confronterend zijn. Zo zijn we als we eerlijk zijn op de meeste ...
Lees verder

Moed wordt wakker als iets echt belangrijk is

  Waar sta jij voor, als het er op aan komt?   Hoe is het met jouw moed?   In de haast van deze wereld is het makke...
Lees verder

Leven: de essentie van Geweldloze Communicatie

Dit is mijn eerbetoon aan Robert Kržišnik.  Wie is dat? Een collega trainer Geweldloze Communicatie met heel veel leven ...
Lees verder

Hoeveel lichter kan ik leven als ik anders naar mezelf leer kijken

  Ken je dat, dat continue achtergrondgeluid van gedachten in je hoofd?   Soms zitten die gedachten vol aannames, i...
Lees verder