Hartige taal

Eerlijk in contact, vanuit je hart

Agenda Trainingen

Zíe je nou wel, ik zéi toch..! Geweld in taal om een struik

augustus 30, 2019 - Yvonne Jeucken

Geweld in taal om een struik?

Het liefst kampeer ik in het buitenland op een plek waar weinig Nederlanders zijn. Ik wil geen gesprekken van anderen kunnen verstaan, ik wil rust. In augustus lukt dat niet overal en werd ik een keer, zonder keuzevrijheid, toehoorder van een primaire reactie op stress. Zo makkelijk om geweld in taal te herkennen bij je buren en te denken: hoor je jezelf wel? Oordelen in mijn hoofd als uiting van mijn verlangen naar  rust, vertrouwen en ontspanning. Als toehoorder voel ik me machteloos. 

Schiermonnikoog, camping Seedune

De kinderen bij de tent naast mij spelen, ontdekken, klauteren en klimmen. In een struik. Ouders lezen net even rustig een boek. Éen kind valt eruit en huilt. Moeder roept:  zíe je nou wel, ik zéi toch dat je daar niet in moest klimmen! Wat doet meer pijn voor een kind, de korte fysieke pijn of de pijn van afwijzing die zich als een houtworm in je brein nestelt? Is het de bedoeling dat je niets meer uitprobeert als kind, dat je je ouders gehoorzaamt en leert je waardering bij de ander te vinden? Zo wordt je een “nice dead person” volgens Rosenberg. Misschien vindt moeder dat risicovolle geklauter maar niks en staat moeder al heel lang niet meer ‘in de arena’ omdat de tribunes veiliger voelen. Misschien omdat ze een moeder had die vaak zo op haar reageerde. Dat is dan je voorbeeld, tel uit het effect. Vader roept ondertussen (terwijl hij zelf blijft zitten) iets naar het oudere kind. Schiet op, ga snel deze doek nat maken bij de kraan. Tempo. Tempo!!! Ik vermoed dat hij verlangt naar rust en ontspanning. Onbewust maakt hij zijn zoon verantwoordelijk. Au.

Niks bijzonders aan deze mensen

Het is maar een momentopname, no offense. Geweld in taal gebruiken we allemaal bij stress, de hersenstam kan bij plots ‘gevaar’ onze keuzevrijheid kapen. Ik voel me niet beter dan deze mensen, ik ben ook een mens. Mijn oordeel was slechts een uiting van mijn eigen verlangen naar vertrouwen. Vertrouwen dat kinderen opgroeien in vertrouwen en keuzevrijheid.

Geweld in taal

Oordelen, eisen, verantwoordelijkheid afschuiven, dwingen ‘omdat je er recht op hebt’, het zijn allemaal (contraproductieve) manieren om een behoefte te vervullen. Ieder mens doet dat wel eens, ik ook, ik herken het alleen sneller en kom sneller weer uit dat fuik. Het zijn de kinderen die in mijn hart kruipen: ze zijn zo afhankelijk van hun ouders. Ze leren aan wat ouders laten zien. Ze moeten zich wel aanpassen aan de wens van de ander om zich veilig te voelen. Dat is wat ze leren: aanpassing geeft veiligheid. Zo wordt je een nice dead person.

Ben jij een ‘nice dead person’ of een pleaser?

Ik was een ‘nice dead person al hadden weinig mensen dat door. Een stoer autonoom laagje eroverheen was een masker voor de ander en ook voor mezelf. Ik, in de tribune? Nee hoor, ik laat me niet leiden door veiligheid- dacht ik. Het was toen veel te confronterend om te weten van mezelf in welke mate ik een pleaser en vermijder was in belangrijke relaties. Hoe maak je jezelf minder afhankelijk van de ander als het om waardering, veiligheid en keuzevrijheid gaat? Ik ontdekte het pas toen ik mijn eerste boek van Marshall Rosenberg las. Geweldloze communicatie geeft een glasheldere uitweg uit dit patroon. 

Everything worth doing is worth doing badly

Die arena is niet veel anders dan de struik  waar je moeder je voor waarschuwde. Of waar een collega een weinig bemoedigende opmerking over maakt vanaf de tribune. Wil je je geluk echt laten afhangen van de mening van de ander? Of wil je leren hoe het anders kan? Elk pleaser-gedrag is een uiting van een behoefte aan acceptatie zoals je bent, er mogen zijn. Veel te belangrijke basisbehoeften om van een ander te laten afhangen. Ze zijn ook op een andere manier te vervullen. De keuze is aan jou. Die tribune van aanpassing is in mijn ogen weinig integer en schijnveilig. Dan liever blauwe plekken en er mogen zijn van mezelf.

Wil je begrijpen waarom je doet wat je doet? En hoe het anders kan? 11 en 12 oktober is de eerstvolgende tweedaagse introductietraining geweldloze communicatie in de rust en stilte van Bakkeveen

Zelfoordeel is zo onopvallend als een jakhals in de woestijn

Is het de schutkleur van de jakhals waardoor je hem niet ziet? De jakhals is een metafoor in geweldloze communicatie, vo...
Lees verder

Doe je wat je doet omdat het moet?

Mensen aardig moeten vinden: werkt dat? Een contradictio in terminis wat mij betreft. Zodra ik iets ‘moet vinden&#...
Lees verder

Klinkt geweldloze communicatie je te soft, te simpel of juist te moeilijk? Wat is het eigenlijk?

Dit is geen blog. Dit is de inleiding van mijn ebook die ik net heb herschreven. Ik ben nieuwsgierig naar jouw mening. L...
Lees verder

Gelijk hebben of gelukkig zijn

Hoe lang duurt het nog voordat het 17 uur is? Geërgerd begin ik om 8 uur aan mijn spreekuur. De computer werkt niet en d...
Lees verder