Hartige taal

Eerlijk in contact, vanuit je hart

Agenda Trainingen

Hoe vaak kijk je echt? Met aandacht?

november 11, 2020 - Yvonne Jeucken

De winter nadert, de dagen worden rap korter

Sinds ik de nieuwe gewoonte heb om buiten mijn eerste koffie te drinken, zie ik dagelijks het verschil. Tussen kijken en echt kijken: met aandacht. Niet dat dat betekent dat ik continu echt kijk. Het betekent dat ik echt kijk als ik buiten mijn koffie drink. Buiten zie ik dat de lucht- die binnen op een grijze deken leek- uit verschillende tinten bestaat, lichtgevend wit, zacht grijsblauw. Magisch mooi, als ik echt kijk. Buiten hoor ik een koolmees, een merel, zoekend naar eten. Ik voel en ruik de vochtige herfstlucht. Ik kom het snelst uit mijn hoofd als ik mijn zintuigen “aanzet”. Buiten is dat zoveel makkelijker. 

Hoe korter de dagen, hoe groter neiging om vooral te denken

Veel doen, weinig zijn. Omdat we meer binnen zijn, meer zitten, en binnen worden de zintuigen minder geprikkeld. Het is niet voor niets dat dokters de natuur voorschrijven op recept. Teveel zitten, denken, doen, binnen zijn heeft effect op de beleving van de dag, op gevoelens, energie, vertrouwen. Gezondheid, uiteindelijk. Gedachten beïnvloeden je chemische cocktail van neurotransmitters enorm. Houding ook: van een ineengezakte computerhouding voel je je niet makkelijk sterk of energiek. 

Hoe sterker de gedachten-stroom, hoe minder aandacht hier en nu, hoe minder je ziet

Niet alleen de details van de buitenwereld vallen niet meer op. Ook de details in jezelf vallen niet meer op. En de details van de ander vallen niet meer op. “We don’t see things as they are, we see them as we are”: een oude wijsheid. Staat de schakelaar op “denken” en de schakelaar zintuigen op “sterk gedimd”, wat zie je dan? Dingen, vaststaande entiteiten. Je ziet je eigen gedachten, je ziet mensen alsof het dingen zijn. Zie je wel, zegt het brein. De lucht is zo grijs als een deken. Die collega hoef ik niks te vragen- ik weet het antwoord al.

Hoe los je dat op?

Niet met ‘denken’, dat is de paradox. Accepteren wat je doet en besluiten om te kijken. Met aandacht, met nieuwsgierigheid. Een open hart ziet dat wat de ogen niet kunnen zien. Elk klein besluit zorgt voor dopamine in je bloed, en dus voor een prettig gevoel. Elke keer dat je rechtop gaat staan, stijgt je testosteron en daarmee je zelfvertrouwen en creativiteit. Elke keer dat je uitademt richting de grond en naar jezelf glimlacht, stijgt je oxytocine en daarmee je vertrouwen in anderen. Elke keer dat je jezelf vraagt: “wat voel ik nu en wat is mijn behoefte?’, bouw je aan wortels in jezelf en ruimte in contact.

Empathie voor jezelf maakt empathie voor de ander tot iets wat er al blijkt te zijn van binnen, moeiteloos

Afgesloten misschien – door gedachten, oordelen, verwachtingen, overtuigingen- maar niet verdwenen. Als een soort kers op de taart voel je dat je jezelf kalmer en veiliger voelt als je voorbij het gedrag van de ander zijn of haar behoeften herkent. Geweldloze Communicatie geeft aikido-tools: tegenstanders kunnen medestanders worden.  Het is maar wat je kiest.

Is dit iets dat je graag wilt leren? In een training laat ik je dit ervaren. Voor vragen en inschrijving mail naar info@hartigetaal.nl

Gelijk hebben of gelukkig zijn

Al die meningen over covid-19, helpt dat? De wereld heeft een pandemie van ruzie. Sinds het begin van COVID-19 wordt ste...
Lees verder

It’s all in our head

Een dikke stap buiten mijn comfort-zone, krijg ik geen spijt? Vandaag zet ik een niet-florissante foto van mezelf bij ee...
Lees verder

Pogingen elkaar te begrijpen met argumenten kunnen vermoeiend zijn

Spreken we wel dezelfde taal? Wat ik ook zeg, hoe ik het ook uitleg, het lijkt alsof de ander een andere taal spreekt. G...
Lees verder

Seeing our seeing

Wat een grijze dag! Is dat waar? Op een maandag als deze kijk ik naar buiten en denk ik: wat een grijze dag. Normaalgesp...
Lees verder